454

تا یه زمانی، بی تاب جشن تولد ها بودم. از اینکه دارم بزرگ میشم، خیلی احساس خوبی بهم دست میداد.

از یه جایی به بعد، تولد فقط با وجود یک نفر مفهوم پیدا میکرد. اینکه دارم بزرگتر میشم و کنار اون میخوام ادامه مسیرو برم.

اما از یه زمان به بعد، تاریخ تولد فقط نشون دهنده یک رنج عمیق بود. نشونه اینکه داری پیرتر میشی و بی دلیل داری روزهارو طی میکنی.

چندسالی میشه که هربار بچه ها غافلگیرم میخوان بکنن و برام جشن بگیرم، از رنج اینکه باز دارم پیرتر میشم، همه اون چیزایی که برام باید یک رویداد خوشایند باشه، تبدیل به ذجر کشیدن میشه...