477

مدیرعامل سازمان فرد بسیار چاق و گدا سفتیه که سالهاست بخاطر رانتی که داشته، تونسته پروژه های بزرگی بگیره. من بعنوان طراح سیستم دیتای سازمان به همراه 5 نفر از اعضاء تیم منابع انسانی برای بررسی وضعیت نیروی انسانی توی جلسه ای بودیم که مشاور سازمان قرار بود در رابطه با فعالیت هایی که در پروژه Digital Transformation سازمان برای توانمندسازی نیروی انسانی باید تعریف بشه، کمکشون کنم. شرکت اکثرا با ارگان های دولتی همکاری میکنه و زمانیکه یک محصول رو به اونا میفروشه، شرکتی رو با اون ارگان دولتی تاسیس میکنه و منابع رو به اون شرکت میانی تخصیص میدن. درنتیجه بسته به اینکه مشتری سازمان کیه و از نظر مالی چقدر توانمنده، شرکت میانی تازه تاسیس میتونه یک شرکت بسیار متمول یا یک شرکت فقیر با منابع بسیار کم باشه. درصورتیکه نیروهایی که توی هریک از این شرکت ها کار میکنن تماما مهندس های نرم افزار و با تخصص های 100% مشابه همدیگه هستند. جلسه پیرامون این موضوع داشت میچرخید که نیروهای این شرکت ها توی گردهمایی های دوره ای، همدیگه رو میبینن و آگاهی از اینکه هریک از این شرکت ها چه منابعی رو در اختیار نیروهاش قرارداده، باعث ایجاد حس شدید بی عدالتی بین پرسنل شده؛ چه از نظر حقوق و مزایا، چه از نظر راحتی محل نشستن پرسنل و هرچیز دیگه ای که میتونه ذهن آدم ها رو راحت کنه تا از کارشون لذت ببرن.

چند ماهی بود برای ارضاء حس درونیم نسبت به اینکه چرا اینقدر عدم توازن توی هستی وجود داره، خیلی مطالعه میکردم. از اینکه چطور بعد از Big Bang، غلبه ماده بر پادماده موجب بروز ماده شده بود و اگه پادماده غلبه میکرد عملا هیچ چیزی بوجود نمیومد گرفته تا روزهای اخیر جهان و اینکه چطور یک حاکم احمق میتونه زندگی میلیون ها نفر رو به نابودی بکشه، بدون اینکه در مقابل هیچ کسی پاسخگو باشه.

بحث ها پیش میرفت و من بخاطر اینکه یکی از قدیمی ترین اعضاء این شرکت هستم و تقریبا هر بحثی که مطرح میشه، من قبل از این حداقل سه یا چهار جلسه برای رفع اونا داشتم و میدونستم این جلسه هم مثل تمام جلسات قبل بی نتیجه میمونه، صحبت نمیکردم. در تمام طول بحث، مدیرعامل این حجم از تفاوت در پرداخت ها رو تلاش میکرد یک امر بدیهی جلوه بده و تمام مشکلات رو مینداخت گردن ارگان های دولتی که طرف دوم هریک از اون شرکت ها بودن و همیشه به این جمله برمیگشت که: مگه پرسنل شرکت نفت و وزارت آموزش پرورش باید انتظارات یکسانی از نظر میزان حقوق و مزایا داشته باشن؟ چند بار این جمله رو تکرار کرده بود و هربار تکرار این جملش برای من زجر آور بود. خصوصا برای کسی مثل من که میدونه تمام این پرسنل مشابه هم هستن، ولی صرفا بخاطر اینکه شانس آوردن و زمانی به شرکت وارد شدن که داشتیم برای یک پروژه با بودجه زیاد یا بدشانسی آوردن و در زمان جذب نیرو برای یک پروژه با بودجه کم داشتیم جذب نیرو میکردیم، این احساسات میتونست کاملا متفاوت باشه.

زمانیکه بحث ها به یک بن بست رسیده بود و کسی نتونسته بود مدیرعامل رو توجیه کنه تا بودجه ای بینابینی برای این موضوعات تخصیص بده، رو به مشاور سازمان که فرد بسیار بسیار مودب و دانایی هست کردم و گفتم: جناب دکتر، توی کل نظام هستی هم اگه نگاه کنیم، در یک ساعت و در یک لحظه، یک نفر در اتیوپی به دنیا میاد، از بچگی بخاطر آلودگی های محیطی مغزش به اندازه کافی رشد نمیکنه و در نهایت در سن 40 سالگی بخاطر کار زیاد جهت تامین هزینه های خانواده بیمارش فوت میکنه، یک نفر هم در کالیفرنیا به دنیا میاد، از سن 16 سالگی کاملا مسیر پیش روش مشخصه و تا سن 90 سالگی خوشحال و شاد زندگی میکنه و کنار خانواده و فرزندان و نوه هاش فوت میکنه. جفتشون روی زمین بودن و ما حداقل الان فکر میکنیم که همه مون رو یک خالق روی زمین گذاشته. پس اینکه مدیرعامل محترم دارن میگن که بستگی به شانس افراد داشته که در زمان ورود اونا به شرکت ما داشتیم برای چه پروژه ای نیرو جذب میکردیم، اتفاقا رویکردی خداگونه داشتن و درنتیجه اگه بخوایم الهی هم در نظر بگیریم، نمیتونیم این رویکرد رو زیر سئوال ببریم. اون افراد هم باید در پروژه هاشون صبر کنن یا منتظر انتهای پروژه بمونن، چون حتی خدا هم به صرف اینکه کسی دعا میکنه که وضعیتشو بهتر کنه، کاری براش انجام نمیده. این جلسه هم مثل اینه که داریم دعا میکنیم خدا برکت بیشتری به خاکی بده که میدونیم هیچ چیزی توش رشد نمیکنه.

مشاور که دهن بسیار گرمی داشت، از حرف من استفاده کرد و با بیان یک شوخی که یادم نیست چی بود - چون اونقدر عصبی بودم که فقط دوست داشتم جلسه تموم بشه و دیگه توی این بحث ها نباشم - تصمیم گیری در قبال این موضوع رو کاملا بر عهده هیئت مدیره گذاشت و همه میدونیم که هیئت مدیره هیچ کاری برای پروژه هایی که متمول نیستن انجام نمیده.